🚩To, co firma robi na końcu współpracy z pracownikiem,
potrafi skasować wszystko, co zbudowała na początku.

Większość firm inwestuje w candidate experience. Dopracowuje ogłoszenia, proces, onboarding.
A potem przychodzi moment rozstania i nagle to wszystko przestaje mieć znaczenie. Bo to właśnie ten moment zostaje w pamięci najmocniej.

Z naszej perspektywy to nie sama decyzja o zakończeniu współpracy wpływa na wizerunek firmy. Tylko sposób, w jaki jest przeprowadzona.
I tu zaczyna się różnica między firmami, które zarządzają procesem,
a tymi, które świadomie zarządzają również konsekwencjami tej decyzji.
Najlepsze organizacje, które obserwuję, nie traktują rozstania jako zamknięcia tematu. Tylko jako część całego doświadczenia pracy w firmie.
I biorą odpowiedzialność za to, co dzieje się dalej. Nie tylko komunikacyjnie.
Ale realnie, adekwatnie do poziomu roli i skali decyzji.

Dobrze poprowadzony proces:
💠ogranicza napięcie i negatywne emocje
💠skraca czas przejścia do kolejnego etapu zawodowego
💠minimalizuje ryzyko negatywnej narracji wokół organizacji
💠wpływa na to, jak firma jest postrzegana długo po zakończeniu współpracy

💡Ale jest jeszcze jeden efekt, o którym mówi się rzadziej: takie sytuacje obserwują nie tylko osoby odchodzące – obserwują je również ci, którzy zostają.
To właśnie wtedy buduje się albo traci zaufanie do organizacji i leadershipu.
Pracownik, z którym firma rozstała się w sposób partnerski, często nie staje się krytykiem marki. Zostaje kimś, kto mówi o tej firmie dobrze – nie dlatego, że musi, dlatego, że został potraktowany z szacunkiem.

I to nie jest tylko kwestia wizerunku.
To realny wpływ na to:
💠kogo przyciągacie do organizacji
💠jak szybko zamykacie kolejne rekrutacje
💠jak silne zaufanie budujecie wewnątrz zespołu
💠jaką reputację macie na rynku zanim jeszcze zaczniecie kolejny proces.

Prawdziwy TOP EMPLOYER nie ujawnia się wtedy, gdy chce kogoś przyciągnąć. Tylko wtedy, gdy relacja dobiega końca.